LEÓN SALAMANCA ZAMORA | PAIS LEONÉS

VIVENCIAS DE NUESU

Entá nun amaneciera y yá salía de cá, camín de las Postiriegas. Tenía de segar el prau y deixare la yerba arramada pa que secara. Al día siguiente la recoyería y la llevaría pal pueblu. Costábame enforma mantenere los gueyos abiertos; ayeri nun m'acostara prontu, porque fuéramos al baille, y claru, ún yá ta vieyu p'aguantare esta autividá. Venti kilómetros a pie yá nun los andu comu enantes, y si-y sumas el cansanciu'l baille' ¡Ai, de nun ser pol vinu millagrosu! Y lluéu, atiende a la moza' anque esi ye outru cantare' Ye, quiciabes, lu que menos me presta de la mocedá; el tare a las duras y a las maduras, digu.

Ayeri nel baille y agora segandu; y pol mediu, namás qu'un ratín echáu. Segare tengu de segare' Yá me lu dixera'l miéu pai: «nun vaigas al baille, que nun te manda naide». La verdá ye que tou frayáu, peru merecéu la pena. Amás, la sarna d'esta forma dicen que nun pica. Entaméi la siega' Casi nun podía col gadañu; paecía que pesara un quintal. Peru si nun lu facía lluéu vendría'l miéu pai y' bonu, que tengu de segare. Por fin finéi'l llabor.

Andaba apriesa, porque a las ouchu tenía d'entrare a la mina y yá casi nun me daba tiempo de percorrer, monte al traviés, los diez ou dolce kilómetros qu'hai ta la mina. Toucábame tare ta la tarde picandu na galería. Namás llegare, saludéi a los que taban por eillí, púseme'l monu, garréi'l picu y entréi. Nun diba sere un bon día; acababa d'entamare y yá taba cansáu' Tenía ganas de tornare pa cá y coyer la cama, curiosu deseyu pa sere las ouchu la mañana. El mundu la mina nun ye especialmente bonu. Hai de tare a escuras, ensin más llume que la d'un vieyu candil, nun furaquín escosu, nel que nun s'entra de nun ser a rastras y picare tumbáu 'porque d'outra forma nun se puede', garrandu'l picu sólu con una manu y entibandu ca poucu pa que nun te caiga un costeiru na tiesta. El mínimu despiste págase, de manu, con un buen sustu, y fácil ye que con una desgracia. Nun hai falta recordare la cantidá d'acidentes 'y de muertes- que se dan na mina. Menos mal que-y caigu bien a Santa Bárbara y ye a protexeme' .

Finóu la xornada, y dempués de la ducha 'anque pa quitare la mugre'l carbón casi fae falta espátula', yera hora de dire pa cá. Fice'l camín del revés; volví pa las Postiriegas, atropéi la yerba que taba seca del día anterior, la echéi pal carru y lu llevéi pal pueblu. Agora que finéi paez comu si tuviera menos cansáu, polu que quiciabes m'acerque ta la cantina a tomare un vasu vinu; munchu más nun me vou cansare' Anque, esu sí, guei diréi pa la camina bien prontu, que mañana touca outra vuelta llevantame ceu, y entá nun me recuperara del baille d'ayeri' ¡Peru qué baille!.

Volver a textos-en-lliones